نگار

یک یادداشت

روی علف ها

دور می شود

من

دست توی جیب ها

می دوم

سوت می زنم

چه خوب است بی تو

چه خوب است بی تو

سار

دیدمش

روی دیوار

فقط یکبار

سار

پرنده ی شرمسار

پنج دقیقه به پنج 

ابرها

آمدند

رفتند

باریدند

نباریدند

سرفه کردم.

چهاردوست

دورمیز

یکی هرهر

یکی آه

یکی ساکت

یکی عطسه

چهار بشقاب

روی میز

یکی سفید

یکی گل دار

یکی گود

یکی شکسته

دلم برای زمین تنگ

دلم برای زمان تنگ 

برای حال و همیشه

برای کل جهان تنگ

دلم برای هوا تنگ

برای چهچهه ها تنگ

دلم برای صدای

بلند قهقهه ها تنگ

دلم برای خطر تنگ

برای راه سفرتنگ

برای چرخش و گردش

میان عصر و سحر تنگ

دلم برای خودم تنگ

دلم برای خدا تنگ

برای خنده جدا تنگ

برای گریه جدا تنگ

دلم برای صدا تنگ

برای فاصله ها تنگ

برای میوه ی ترش

درخت حوصله ها تنگ

دلم برای گلم تنگ

برای کفش نو هم تنگ

برای هرچه ندارم

دلم برای توهم تنگ

در من

کسی راه می رود

نمی نشیند

درتو

کسی

می ایستد

کسی

می نشیند

که

یکبار

در تو

درمن

دویده باشد

برف

سفید

 می آید

برف

 خاکستری

می نشیند

برف

 قهوه ای

 یخ می زند

برف

 سیاه

 آب می شود

بز ها جزو چهارپایان هستند

گوسفندهاهم

همینطور اسب ها و آهو ها

صندلی ها هم

پشت سیم ها

ساختمان

آپارتمان

خانه سازی

روی سیم ها

یک جفت کتانی

تاب بازی

با سیم ها

کلاغ ها

موازی

پرنده

روی بند

های های گریه می کرد

ناودان

در پیاده رو

هق هق

درباد

علفزار

زار زار

جهان مربع شده است

هی به گوشه هایش گیر می کنم

تالارها از آخر شروع می شوند

تالاب ها از میان می جوشند

تالاسمی از دست های من سفید می شود

دست به نرده ها و ریز ریز تا تاریک تر ها لیز می خورم

به هر کجا ی این تالار که می رسم دری باز می شود

و مستی  روی دستهایم می افتد

تنها دلم خواب می خواهد

گاه کف دستی زمین
جهانی برای من
گاه تمام جهان
کف دستی زمین
برای ایستادن
یکپا
بی تعادل
تنها

از عصر در آمدیم

دلی که گرفته بود دهانش را رو به هوا  بازکرد

چای و  چند حبه  قند

در گلویش فرود آمد

اذان گفتند

از غروب بیرونمان کردند

دلی که کمی باز بود

کمی دهانش باز بود

آروغی زد

و دوباره گرفت.

همه ی راهی که می رفتی

نیمی از راهی که برمی گشتی

همه اش یک اتاق بود

جایی که در آن می ایستادی

می نشستی

و حداکثر یک میز

همه ی آنچه گاهی

به آن تکیه می دادی

رویش مشت می کوبیدی

و صداها

همه صدای تو بود

وقتی بی خیال خودت

بلند بلند شعر میخواندی

راهرو را تا نیمه می رفتی

تا تمام برمی گشتی

می رفتی

برمی گشتی

امروز هم گویا راه افتادی

آواز دیگری را بلند تر از همیشه خواندی

توی اتاقت سرک کشیدی

و راهرو را لی لی کنان

خوشحال

پرپرک

تا ته دویدی...

دیگر کسی به گرد پایت نمی رسد

این همه ی چیزیه که می تونم بهت بگم!

اینا رو به من گفت

راس می گم

من آرامم

آرام و تنها

چون مزرعه ی درویده ی برنج

در من بدوید ،  بازی کنید

و مترسک هایی را که ساخته ام یکی یکی بسوزانید.

ده بار صدای  نوچ نوچ نوچ  آمد

انگشتهای خونی اش  را یکی یکی می مکید

باد لپهایش را پر از هوا کرد و رو به بابا جارویی ایستاد

1-بابا جارویی هم  جارویش را مثل یک شمشیر بلند در هوا تکان داد و در حالی که نعره می کشید

به سمت باد حمله کرد.

باد چنان فوتی کرد که درخت ها تکان خوردند و برگ هایشان ریخت.

کفتر ها پرهایشان ،

قاصدک ها موهایشلن ،

کوه ها سنگهایشان،

آفتابگردان ها تخمه هایشان،

بند ها رخت هایشان ،

کیف ها کتابهایشان،

کتاب ها کاغذ هایشان،

کا غذ ها نوشته هایشان

 و نوشته ها   نقطه هایشان.

وقتی لپهای باد  خالی شدند همه ی دنیا یک تپه ی بزرگ پرازریخته ها بود!

2-بابا جارویی غیبش زده  بود. کلاغ ها دیده بودندش که با باد به یک جای دور رفته است.

اما جارویش جامانده  بود و  تا دسته توی تپه ی چیزهای ریخته فرورفته بود.

اولین باران که بارید ،جارو ریشه زد و اولین آفتاب که تابید گل داد و اولین گرما که زد تخم پاشید و چیزی نگذشت که دنیا پر از درخت جارو شد.

3- اولین کسانی که کارشان رونق گرفت جادوگرها بودند چون حالا دیگر مجبور نبودند برای خریدن جارویی که همه جا روییده بود پولی بپردازند.

4-و به این ترتیب بود که دنیا پراز جادوگر شد.....

5-صد سال بعد ، باد دوباره برگشت.

جادوگرها  سوار جاروهایشان شدند و انگشتهای استخوانی شان را تکان دادند تا با گفتن اجی مجی باد را لاترجی کنند. اما باد که بلد بود خودش را غیب کند

غیب شد و تا جادوگرها اجی را بگویند در پشت سرشان ظاهر شد وآنچنان فوت محکمی کردکه میلیونها جادوگر  جارو سوار در آسمان به پرواز در آمدند و دور دور شدند.

6- کلاغ ها اینبار هم گفتند که دیده اند جادوگرها از دریا ها هم دورتر رفته اند.

7-با فوت باد همه ی دنیا یک شهر بی جارو و بی جادوگر شد

8- اما حیف...چون جادوگرها قبل رفتن اجی را گفته بودند...

9-درخت ها بنفش شدند

کفترها میو کردند

قاصدک ها مربع شدند

کوه ها اسفنجی شدند

آفتابگردان ها رو به ماه کردند

بند ها پریدند

کتابها یک صفحه ای شدند

 کلمه ها مورچه شدند

مورچه ها راه افتادند

وچیزی نگذشت که دنیا پراز مورچه شد

اولین کسانی که از این ماجرا سود بردند راه ساز ها بودند که دیگر به جای آسفالت از مورچه های مرده ی مجانی استفاده می کردند

و به این ترتیب دنیا پر از راه  شد...آنقدر راه ساختند و ساختند که دیگر هیچ جای دنیا باقی نماند که در آن راهی نباشد

و به این ترتیب بود که یک روز از یک راه بابا جارویی پیر و خسته برگشت و از یکراه دیگر جادوگرها ...

و این مصادف بود با گذشت صد سال از آخرین بازگشت باد .

صد سال گذشته بود و باد دوباره برگشت!