نوشتنی
خانم ها آقایان
حضار گرامی
توجه شما را به این جا جلب می کنم
این گنبد نقره ای
که زیرش یک نفر ایستاده است
معرفی می کنم:
من!
مچکرم ..مچکرم
حالا با علامت سه
همگی با هم آه بکشید
و برایم دل بسوزانید
آخر٬ این گنبد نقره ای
در پوش ظرفی است که مرا در آن سرو می کنند!
موهایم را با کیسه فریزری که در باد بود بسته ام
کفش های لنگه به لنگه ی ولنگارم را ور کشیده ام
لیوانی گر یه ی سرد چند روز مانده بالا انداخته ام
کمی فحش به لب هایم مالیده ام
ببین خوب هستم؟
کم و کسری ندارم؟
پس در بیا خورشید لعنتی
در بیا
روزت را شروع کن
من آماده ام.
منی که یک بارقبلا تکه تکه تمام شده ام
یک ولگرد آبزی را می عشقم
که افتاد
ناگهان
در ته گلوی شعری که تو را تاول می زد
درد را می رقصانم
که هزار قورباغه ی مست
امشب مرا قور می زنند
بوسه هایت را قرقره می کنم
در دهان عابری که از هیچکس نمی پرسد
خیابان چندم کجاست
دایره های تودرتوی زیادی را می شعاعم
چرا که سکه افتاده ای
در حوض لرزان این دخترک دو زیست
و تمام می کنم
دوباره
این شعر مسخره را
منی که هرگز شروع نشده ام.
