نوشتنی
هوس ٬ مثل گربه ای سفید
روی سینه ام خوابیده بود
حالا برو...
برو
من آن شب خودم نبودم
که تو را در کمرگاه چنگ زدم
و بوسیدم
لبان گداخته ی مردادی ات را
من نبودم
که بر زانویت نشستم
حالا می خواهم از خودم سوالاتی بپرسم
می خواهم در حضور خودم درباره ی خودم شعری بخوانم
گوش هایت را بگیر
این شعر خصوصی است.
در نیمه شبی نیک تاریک
در حالیکه ساعت دوازده ضربه ی فورهند را به ثمر رسانده
در لحظاتی که آوای حزین خرخر شب را درنوردیده
و در ثانیه هایی که هیچ جنبنده ای را یارای اعلام وجود نیست
من در دستشویی نشسته ام و به شعری تازه می اندیشم
ناگهان نیرویم را جمع می کنم
بلند می شوم
و فریاد می زنم:
من همانی نیستم که یک ثانیهء پیش بوده است!
لوله ها از اندوه به گزگزی تیره در می نشینند:
آه که شاعران را هم به فاضلاب راهی کرده اند.
از همین لحظه شروع شد: یک ...دو...سه
غُر زدن را شروع کنید
تااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا چهار سال دیگر!
