نگار

بیخود دنبال علامت خاصی نگردید

بیخود راهتان را دور نکنید

راه میان بر منم

رویم پا بگذارید و بروید

نه خش خشی می کنم

 نه کفش هایتان را می بلعم

حوصله تان که سر رفت

در راههای فرعی ترم بنشینید

با چوبی چیزی روی شن هایم  یادگاری بنویسید

برگ های تازه در آمده را بکنید

و با شکا ر ملخک هایم خوب تفریح کنید

و هر وقت دیگر حوصله تان سر نرفته بود

چند دقیقه دیگرش بروید

بروید و سوت زنان حتی در گوشه ای از آن بشاشید

هیچکس نمی بیندتان

راه های میان بر که چشم ندارند

هیچوقت که راه  اصلی نمی شوند

هیچوقت که  آسفالت نمی شوند

هیچوقت که  اسمی پیدا نمی کنند

اما همیشه حوصله تان که سر رفت ....

 

 

 

امشب تمام جوب ها گرفته بود و آب ،خیابان های همه ی راه را برداشته بود توی دستهایش

خیابان هایی که دیگر ششم نبودند.

توی آب که نگاه کنی،عکست آکاردئون غمگینی ست که هی باز و بسته می شود

آدم ها هم تنبک هایی  که شش را هشت می کنند،

هشت را پا،

تا  بتوانند سراسیمه تا خودشان بدوند و بگویند:

آخ ببخشید... باز اشتباه گرفتمت!

 

 

 من  اما سبک و از جنس استخوان های پریده رنگ زرد پوستانم

 من با  همان ماتیکی که قبلا اسمش روژ بوده است

تو را از چپ به راست توضیح می دهم

با همان دهانی که تو را  کلمه می کند

خودم را از راست به چپ پاک می کنم

و از بالا به پایین

با همان خط کش کهنه  ای  که هیچ خط صافی در عمرش نکشیده است

روی دیگران خط می کشم

به این ترتیب است که کسی سوال هایش را با علایم ریاضی می پرسد

بدون آنکه بداند چقدر از دستش خندیده ام...

آی خندیده ام...آی خندیده ام

آی خندیده ام!