نگار

ایستگاه

توی ایستگاه مترو

ایستاده‌ایم

من، مادرم

و آدم‌ها

قطار

 عرق‌ریزان

 می رسد

 از راه

توی آن

غلغله است

از آدم‌ها

سوار می‌شویم

با عجله

می‌ایستیم

به سختی

 در میانٍ همان آدم‌ها

ایستگاه را می‌بینم

 از پنجره

ایستاده است

همان‌جا

تا باز فردا !

باز همان آدم‌ها!

اما در ثانیه ای که نمی فهمی کی است

به صورتت می چسبند و می روند

مثل بوسه ناگهانی کوچکی

که نمی دانی کی آمد و کی رفت

اما می دانی که آمد

و مطمئنی که رفت