نگار

تالارها از آخر شروع می شوند

تالاب ها از میان می جوشند

تالاسمی از دست های من سفید می شود

دست به نرده ها و ریز ریز تا تاریک تر ها لیز می خورم

به هر کجا ی این تالار که می رسم دری باز می شود

و مستی  روی دستهایم می افتد

تنها دلم خواب می خواهد

گاه کف دستی زمین
جهانی برای من
گاه تمام جهان
کف دستی زمین
برای ایستادن
یکپا
بی تعادل
تنها

از عصر در آمدیم

دلی که گرفته بود دهانش را رو به هوا  بازکرد

چای و  چند حبه  قند

در گلویش فرود آمد

اذان گفتند

از غروب بیرونمان کردند

دلی که کمی باز بود

کمی دهانش باز بود

آروغی زد

و دوباره گرفت.