نگار

شهر

نیمه جان

دهانش زیپ کشیده

آشنا

فشرده

جامد

حالا

 تمامش اضطراب

کوچه هایش

دستگیر

مغازه هایش

کرکره

دخترهایش

 محبوس

پسرهایش

 مجرم ،

و من

باز هم

چشم هایی تنگ

لبهایی فشرده

نبضی دوان

نگران از

جنگی در راه

آژیری ممتد

چراغ هایی خاموش

پناهگاهی هرگز